يَوْمَئِذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلًا . « 1 » « در روز قيامت شفاعت كردن كسى ثمرى ندارد ، مگر شفاعت كسى كه خداوند رحمن به او اذن در شفاعت داده باشد و گفتارش را هم پسنديده باشد . » در اينجا مىبينيم علاوه بر اذن خدا ، رضايت از او و پسنديدگى از او را مقيّد به گفتار كرده است . امّا در آيه مورد بحث كه دربارهء شفاعت‌شدگان است چنين قيدى و شرطى نيست ؛ پس مىفهميم كه دربارهء شفاعت‌شدگان صحّتِ گفتار و استوارى رفتار لازم نيست ، زيرا اگر آنها در گفتار و رفتار استوار و راست بودند و فعلشان چون دين و عقيده شان ، مرضىّ و پسنديده بود ، ديگر موردى براى شفاعت نبود ؛ چنين مردمى بدون شفاعت به بهشت مىروند . و شاهد بر اين آنست كه مىفرمايد : وَ لا يَرْضى لِعِبادِهِ الْكُفْرَ وَ إِنْ تَشْكُرُوا يَرْضَهُ لَكُمْ . « 2 » « خداوند كفر را از بندگانش نمىپسندد و رضايت بدان نمىدهد . و اگر شما شكر او را به جاى آوريد ، مىپسندد و براى شما رضا مىدهد . » در اينجا نيز مىبينيم كه شكرانه كه به قرينهء كفر همان ايمان

--> ( 1 ) آيه 109 ، از سورهء 20 : طه ( 2 ) قسمتى از آيه 7 ، از سورهء 39 : الزّمر